دارم در دکون رو می بندم از بس که نتونستم اونطور که دوست دارم توش جنس بریزم! یا تقاضای
مشتریا رو درست و درمون جواب بدم و کلی شرمندشون نشم از بس یه لنگه پا دم در وایسادن.
باید فعلاْ دلبستگیهام به این وبلاگ خاکستری رو بریزم دور و برم تجربه کسب کنم. واسه نوشتن واقعی،
چیزی که بیشتر از همه چیز توی دنیای من ارزش داره. انقدر این "کلمه" دلبسته م کرده که واسه
رسیدن به نابش همه چیز رو ول کردم. ولی مطمئنم از پسش برمیام. من بهش میگم یه جور شدن.
برمی گردم! حتماْ! اما این بار با دست پر پر نه از خالی که واقعاْ پر!
تا چند لحظه بعد
من نیستم
و تو
و همه کسانی که در این قطار سوارند.
پشت کارت پستال نوشته شده
"قطار در این دره سقوط خواهد کرد"
کارت پستالی که در دست من است
و تو
و همه کسانی که در این قطار سوارند.
ریل های خاکستری روی دشت سبز باران خورده تا دره پیش می روند
دره ای که آسمانش پر از ابرهای سفید پنبه ایست
و ما از پرتگاه عکس به آسمان دره نگاه می کنیم.
من
تو
و همه کسانی که در این قطار سواریم.
من سایه ها را دوست داشتم
ساعت ها کنارش، پشت به خورشید می نشستم
و می گفتم:" تو خوشبخت تر از منی"
که با همه سایه ها، از اشیا و آدم های رنگارنگ
و حتی سایه محو چراغ های مهتابی می آمیزی
کوتاه و بلند می شوی
روی پله ها پخش می شوی
و بیشتر از من خورشید را نگاه می کنی.
دوست داشتم سایه باشم.
دوست دارم سایه باشم.
می خواهم سایه شوم.
برای همیشه سایه شوم.
حالا تو؟
تاب نیاوردی؟
قتل؟
یا شاید نه!
بدون آنکه حتی یک بار سایه ها را دنبال کرده باشی
از خوف نیامده های مبهم
کنار من نشسته ای
با دست هایی بزرگ و صورتی سفید که بسته های خوراکی را پی در پی می بلعد.
.............................
تا چند لحظه بعد
من نیستم
و تو
و همه کسانی که در این قطار سوارند.
من همان مادربزرگم
مادربزرگ تاريخ
كه خيال مرگ ندارد
فقط مي گويم:
خوب است يا خوب بود يا خوب شد
بد است يا بد بود يا بد شد
اما نمي پرسم
چه چيز خوب و بد را تعيين مي كند
نمي پرسم!
من تنها به عرف عمل مي كنم، به عادت مادربزرگ، و آن را مي ستايم
شيريم كه زود ياد مي گيرد از حلقه آتش بپرد
و هر زمان لازم شود دلفيني شوم كه از همه بالاتر مي پرد
و در حالي كه آب از تن براقش مي چكد خود نمايي مي كند و دمش را تكان مي دهد
مهم نيست جاي من كجاست، من زود رام مي شوم
مهم نيست تماشاچي من كيست
من به خواست او به ساز او مي رقصم
و به خوشايندي او ياد مي گيرم و گزينش مي مي كنم در يادگيريم
و به سادگي گمان مي كنم من تو را به وجد آورده ام
حال آنكه تو از شيوه اجراي برنامه ات از بازيگري من شاد مي شوي
راستش را بخواهي
من همان مادربزرگم، مادر بزرگ تاريخ
مادر بزرگ اين سرزمين كه خيال مرگ ندارد
كاش رمز جاودانگيش را مي دانستم!
این جای چنگ های جادوگر سرنوشت است، نه چین های تجربه.
خورشید که می مرد، آخرین نور زردش را بر چشمانم پاشید.
گیسوانم، به جای برگ های تقویم، در قحطی های بی پایان ورق ورق گشت.
من این گونه سپری شدم، تو این گونه .....
چشمان مردم کرمان را به نخ کشیده، خشک کرده اند
و چراغ های رنگین را رویشان سوار
دور تا دور چهار سوی قدیم شهر ریس کشیده اند
جشن رنگ هندیهاست، با طیف مجاز سرخ
که می پاشند آنها را بر آیینه کاریهای کاخ گلستان
مردها، با تفنگ هایی در دست دور میدان ها می رقصند
یکی می گفت: قسم به دروغ
آن تیر از تفنگ مقدس من شلیک شد
سال های سال هم که بگذرد باز اقرار می کنم،
با افتخار، با شهامت
می خواهم زبانم را آلوده نسازم به هر چه واژه مقدس است
از ایثار، فداکاری و وطن
تقدسی که ما به ازا دارد
پس قسم می خورم
به پاکی شبهه ناک تو، به لذت حماقت، به ترس و هر چه برای تو مقدس است
که حالا
سکوت،
سکوت،
سکوت
می کنم.
لالالالا...گل پونه.... بابات رو پشت بومه
كنار كفتراش آروم نشسته نيگاشون مي كنه قلبش واميسته
لالالالا.... گل ارزن ..... چرا خوابت نمي گيره!
لالالالا.... گل نازم ..... چرا خوابت نمي گيره!
بخواب آروم صداي پا ميادا صداي پاي جنيا بازم ميادا
ميان كه ببرن بچه بد رو كه نخوابيده تا اين وقت شب رو
پتو رو وا نكن از روي پاهات ننه سرما ميخواي بره تو پاهات
لالالالا.... گل خشخاش ..... بابات رفته پي عِ...
_ماماني! صداي پا نمي يادش؟ يه چيزي به در خونه نمي كوبه؟
نگفتي جن از آهن ترس داره؟ از الله و فلق دل خون داره؟
_آره گفتم! نترس جونم، جن پا نداره، از آهن خوف داره، دس نداره!
بگي الله اكبر دود ميشه، از اينجا دور ميشه!
_چجوري دور ميشه؟ تو گفتي پا نداره!
_يه جوري كه ..... اصلاً غيب ميشه! دوباره يكهويي پيداش ميشه!
_مگه غايب نميشه، پس چجوري دور ميشه؟ اگه پيداش ميشه، چرا پس غيب ميشه؟
مرض داره مرتب پيدا و پنهون ميشه؟ از آهن هاي تو ديوارها چي، رد نميشه؟
شايد جنه بدونه كه كجا آهن نداره!... از اونجاهاي ديوارا رد شه!
نكنه زير پتوم رفته باشه؟... كنارم خفته باشه؟
_ببين شيطون دوباره رفت تو جلدت مي دوني شيطونا خدارو دوس ندارن
پريها باهاشون دعواها دارن اگه بد باشي تو هم با اونايي!
كبوترهاي بابارو كه ديدي مي گن بعضيهاشون فرشته هستن
اگه بد باشي اونها دشمن تو مثل شيطوناي شر و بد هستن
ديگه هيچ وقت نزديكت نميشن
_چه بهتر!...اصلاً من فرشته ها رو دوست ندارم... اگه اونا با من قهرن خوب منم قهر
منم دوست شيطوناي بد هستم! چرا اصلاً خدا شيطونو دوست نداره!
كي اول قهر كرده؟خودت گفتي خدا از قهروها بدش ميادش
چرا پس اين همه وقت با شيطون قهر كرده؟
_ديوونم كردي بچه، ميخوابي يا نه! به من چه كه كي اول قهر كرده!
خدايا چه گناهي كرده بودم! كه اين بچه انقدر ناسپاسه!
ببخش من رو خدايا كفر نميگم! خدا و شيطون حتماً آشتي كردن
كه مثل تو تونستن شر بسازن
ببين .... گوش كن....صداي پا مياد..... اين ديگه غولس
اومده ببره بچه بدرو كه نخوابيده تا اين وقت شب رو
_ اگه غوله چجوري از پله ها پايين ميادش؟
تو گفتي غولا گنده هستن اندازه خونه ي حاجاقا هستن
بذار برم و از نزديك ببينم!
............ كه در وا شد و بابا از بوم اومد!.............
۱ـ بی خیال نظم و قافیه باشیم بهتره!
۲ـ چون دوست نداشتم زیاد طولانی به نظر بیاد اینجوری نامرتب نوشتم
۳ـ اینکه چرا این پست جلف رو گذاشتم دیگه با شما!
....................................به رنگها
............. به سلسله هاي به هم تافته شده
.............................................به عادت هاي مكرر
...................................................... اميدي نيست
......................................................جز پاهايي كه مي بينم
.............................................و دستهاي حلقه شده
........................................و فريادهاي تاريكي
................................................... نه!
...................من به كلام مي انديشم
............................بايد قرآني ديگر
...................با اين دستها بنگارم
سلام بر مرگ!
كه ایستاده، كنار همين ديوارهاي خاكستري
بدون داس و شنل هميشگي
عرق ريزان از شتاب به دستور
و مبهوت از بي خبري پيشاني های زنده
خيره به هزارن ارواح سالها آرام نگرفته
.............................
ضرب الاجل تمام مي شود
و از همان پنجره هاي تكراري سالها پيش
شليك مي شوند
.............................
مرگ...
سرگردان، به دنبال ارواح اجساد گرم مي گردد....
چند وقت پیش یک مطلب راجع به انتخابات گذاشتم و بعداْ حذفش کردم. به خاطر امید! اما حالا مجبورم تکرارش کنم چون تمام چیزی که پیش بینی کرده بودم بدبختانه درست از آب در اومد. یک هفته گذشته و من هنوز بهت زده ام. شرکت در راهپیماییها هم نتونست آرومم کنه و این بغض را بشکونه. غیر از این که من حالا می تونم همون دنیایی رو تجربه کنم که در عین ترس مثل یک مزوخیست هوس تجربه اش را داشتم. یک دیکتاتوری شبه کمونیستی با مجلس و رییس جمهور فرمایشی. حالا انگیزه دارم برای رفتن تا تهش. از اینکه یک حقوقدان بی مصرف بودم که کاری از دستش برنیومد و مجبور شد دست رو دست بگذاره تا تلفات و مرگها بهای زیاده خواهی دیگران را بپردازه و تعادل از دست رفته رو مثل یک قطار رو ریل برگردونه،معذرت می خوام! معذرت می خوام از هر کسی که هنوز آزادی رو به چندرغاز شعار و پول نفروخته. کاش اینقدر ضعیف نبودم!...
ـ بنویس!
ـ کدام را؟
ـ فرقی ندارد، تو انتخاب کن من انتصاب خواهم کرد!
ـ ببخشید! یادم رفته بود! اینجا همه کلمات معنای خود را خواهند گرفت.
ـ اینجا همه چیز بومی می شود!
آن مرد آمد آن مرد با جيب خالي آمد آن مرد با چراغ آمد آن مرد با شعار آمد
و لنگر انداخت و دوستانش را آورد
..........................
آن مرد رفت در حاليكه از سنگيني جيبهايش خميده تر مي نمود و گزيده برد و زياد برد
و به شعار هم رفت اما جاودانه شد!
..........................
به راستي رفت؟ هضيان نمي گويم؟ ديگر به چشمانم اعتماد ندارم
شايد فردا بگويم: آن "شاه" آمد آن "شاه پرهيبت و شوكت" آمد
آن "حضرت همايوني" با "پوتين وچسب" آمد
و لنگر انداخت ودوستانش را نيز آورد تا تسمه از گرده ما بكشند
و اينچنين تاريخ تكرار شد!
_فندك داريد؟
_بله، اما، شما كه سيگار نداريد!
_ندارم، اما براي آتش زدن سيگار نمي خواهم.
_نمي پرسم براي چه مي خواهيد، اما مي دانيد كه، فقط من آتش فندك دارم و دوست ندارم معاون شما باشم.
_بله مي فهمم.
_و مي دانيد دانستن خرج دارد و خطر!
_بله،مي دانم،خوب.....، چقدر؟
_شما پيشنهاد كنيد!
_همانقدر كه آتش مي خواهم، بالتساوي!
_آتشي كه من به شما خواهم داد بسيار سوزاننده تر از يك شعله خواهد بود،
_بيشتر؟ مرا مي شناسيد! از عهده اش بر نخواهم آمد.
_اما، اين مرا راضي نمي كند،،،_نفس عميقي كشيد و ابروانش را بالا برد، مكث كرد و گفت_ باشد! اما به يك شرط! مي توانيد اسمم را حذف كنيد؟ نمي خواهم رد و نشاني از من باقي بماند.
_مي توانم!
_و چگونه اين كار را انجام مي دهيد؟
_ با آن همين كاغذهايي كه روي آن نوشته ام را آتش مي زنم! نگران نباشيد! ردي از شما باقي نمي گذارم.
این رو باید بگم تا رو دلم نمونه، می دونید که انتخابات هر چهار سال یکباره و فقط یکبار فرصت چنین کرم ریختن هایی به آدم دست میده! هركس كه پبگير امر خطير انتخابات باشد مي داند كه چه كساني با چه شعارهايي براي نامزد شدن ثبت نام مي كنند از دختر ده دوازده ساله گرفته تا پيرمردي كه موجودات زير زميني دارند واسه اومدنش یک" ات پارتی" ویژه را تدارک می بینند. من هم براي اينكه از قافله عقب نيفتم تصميم گرفتم اين عزيزان را در اين حماسه ملي ياوري كنم. باشد كه پيروز شويم!
اما تصمیم کبرای من چيست؟ خودم مي گويم: "نامزد انتخابات شدن"
میخوام فردا چسب ترین و کوتاه ترین مانتومو با شلوار برمودا تن کنم. لاک نارنجی بزنم و یک صندل مشکی با پاشنه ده سانتی پام کنم( مهم نیست که تیپم از مد افتاده و یا هنوز گشت ارشاد هست چرا که زمان انتخابات است و همه چیز آزاد) در یک کلام قرار است یک روسپی بزرگوار تمام عیار شوم و حتی اگر لازم باشد کاملاْ در نقشم فرو روم، تویوتای دوستم را قرض بگیرم (جریمه طرح و رشوه مامورای راهنمایی رانندگی هم پای خودم که انتخابات هزینه بسی دارد) و سیگار کشان بروم وزارت کشور تا........ کاندیدای ریاست جمهوری شوم...
می دانید ضامن رای آوردن من چیست؟ خودم؟ مسلماْ هر مردی که زن ... را دوست دارد به من رای خواهد داد پس این فقط یک طرف قضیه است. من کار مهم تری خواهم کرد برای جلب آرای شما..
من رییس جمهور فعلی آقای احمدی نژاد را معاون اول خود خواهم کرد....
پ.ن: جایگزین کنید هر جا که لازم باشد هر مادری که بچه اش را دوست دارد به من رای خواهد داد!
پ.ن۲ : اگر در مضیقه مالی هستید ستاد انتخاباتی رییس جمهور عضو می پذیرد حقوقش هم همه حلال که از بیت المال است و مال بیت از حرام بدست نمی آید... می توانید کاندید شوید و احمدی نژاد را معاون خود معرفی کنید .....
لذا پیشنهاد می گردد:
پدربزرگ خانواده(بخوانید حاجاقا) کفن پوشان به همراهی مادربزرگ نيم گرد خانواده(بخوانید ننه بزرگ) با چادر گل گلی برای نشان دادن ساده زیستی و البته "جهت اثبات حضور زنان در صحنه و پشت مردان موفق بودن" /
نوه و کودکان قد ونیم قد بدون محدودیت سنی ـ بلوغ شرعی هم در این مورد در قالب حکم اضطرار قرار گرفته و ملاک نیست خصوصاْ که بحث بر سر تصرف در مال دیگران است نه مال خود طفل ـ /
پدر خانواده با فرم جاهلی بدون همراهی زن جهت نشان دادن غیرت ایرانی/
دختران با چادرملی کوتاه همراه با کفش سفید ال استار و جوراب راه راه و روسری و آرایش عربی ـ بخاطر ارضای حس تنوع طلبی جوانان در رنگ و لباس و مد و نشان دادن موجودیت واژگان لباس شایسته زن ایرانی ـ /
پسران به همراهی یک عدد حمار مزین به پرچم آمریکا و اسراییل، مفروش به لباس انصار و حزب الله ملبس به چفیه/
در حوزه های انتخاباتی ایشان حضور به هم رسانید ما با شعار ما "احمدی نژار را معاون خود خواهم کرد" حتماْ موفق خواهیم شد.
"هم اکنون به یاری شما نیازمندیم" بنیاد امور انتخابات خاص (ستاد تبلیغات ویژه)
غمم را درك كن.... سنگيني بار سرگرداني روح بي آرامم را فهم كن... از ميان همين كلمات ناچيز...
به فرزندم چه بگويم؟ اگر پرسيد گذشته هايش چگونه بوده است؟ وطنش چه شكل بوده است؟
بگويم داستان قبيله و قومت را نمي دانم كه به هزاران نوعش مشتبه و منتسبم؟
بگويم روح من نيز چون روح اين شهر ماز مانند پي آشيانه اي ديگر است كه در اين جسم بيهوده آرام نمي گيرد؟
تو نيز مپرس و مگرد!
اصلاً چگونه؟....چگونه عقيمي فرزندي زايد؟....
چقدر بي رحم است زمانه اي كه انسانهايش را به باد سپرده.
معلقم ميان آسماني كه آرامش و رستگاريم را در آنجا مي دانند با كندن از زمين ! خاكي كه نمي دانم براي كيست!
بازمانده تاريخ پادشاهان تن به تقدير داده و سست كه با مرزگشايي ضعفها و نكرده هاشان را پوشانده اند؟
تحت سلطه كدام قوم تحريف كننده و پاك كننده تاريخم؟
من براي حراست چه چيز آفريده شدم؟ كدام گنجينه كه هفت مخلوق را گشتن ارزشش را داشته باشد؟
من وارث كدام ارثم؟ چه چيز را بايد براي آيندگان نگاه دارم؟
من به كجا وصلم؟ كدام خاك؟ كدام سرزمين؟ به كجا تعلق دارم؟ تو مي داني؟
به كدام ريشه تعلق دارم كه حفظم كند، هدفم بخشد، زندگانيم را معنا بخشد تا مرگم بيهوده نباشد؟
به آموزه هايم بي اعتمادم... تالمم را از اين اقرار شرم آور را حس مي كني؟ اشك هايم را مي بيني از بيان اين كلمات دردآور؟
من سترونم... با چهره اي مخدوش از مرگ يك تاريخ و فرهنگ و جانشيني هزار رنگ بيگانه و عاريتي.....
تا كي دوام آورم..............
"آیا این همان ابر است کاندر پی هزاران روشنی دارد"
و آن پیر دروگر گفت با لبخند زهر آگین:
فضا را تیره می دارد ولی هرگز نمی بارد!
